isimsiz kahraman

nasipte varsa bir gun yuzyuze de tanisacagim sozluge pek yazmasa da su goturmez bir sekilde entel olduguna kanaat getirdigim bilgic kisisi. belki bir gun ben sen olurum .

otobuste kiymete gecen eylem.

(bkz: yazilmisi var)

(bkz: kerhane tatlisi)

yuvarlak ve ortasi delik olan tatliya halk arasinda verilen ad. bildigimiz halka tatlidir iste terbiyesizligin luzumu yok.

ne olur sen dis macununu ortadan sikmasan, ben az konussam, kafan yerine gomlegini utulesem tam kivaminda jilet gibi, ne olur? dedirtir bazi evliliklerin bitme sebebi olabildigi ogrenildiginde. basit gibi gorulebilir ama gercektir. uzun suren bir evliligin sirri dis macununu ortadan sikmamaktan mi gecer bilinmez, yillar gececek ama durum degismeyecektir.sen dis macununu ortadan sikmak isteyeceksin, o ne gostere gostere; ne de sakinarak senden alip eline duzeltecek. mecburiyetten devam edeceksiniz belki, hala asik miyim sorusu takilacak beyninize, aman bosver deyip gecistireceksiniz.
dis macununu ortadan sikmanin bir arkadasligi bitirdigi gorulmemistir sanirim, paylasmaksa adi paylasmak iste. nerden gecer mutlu evliligin sirri biraz sagir, biraz kor olmakta mi? belki de mutlulugu tanimlamak gerekir once, ne zaman bulsak kaybettigimizden olsa gerek ulasmanin sirrina da vakif olamadyk. once mutlulugu sonra kendimizi ativerdik bir koseye. ha bir de dis macunu vardi, ortadan sikilan. yasam gibi onun da ortasindan daldik, ilk neydi sorusuna cevap bulamadan.

tam tersi icin:
(bkz: gitme)

anlatamadiklarin dolanip bogazina, dugum dugum edince seni, kagidi kalemi yoldas eylemek kendine. yazdikca kaybolmak satirlarda ve satir aralarina sikistirmak huzun damlalarini. ne kadar sikistirsan da bir yerlerden portuverdigini gormek, bir aciya birini daha katip yureginle birlikte kelimeleri kanatmak.
cesaret ister siir yazmak, insanlar zamanin telasinda suruklenip giderken, hani bir seylerin ustune kalin kalin ortuler orterken, suruden ayrilip aciyla yuzlesmektir bir bakima. kendinle girdigin bir savasin urunudur siir, oyleyse sairlerin sovalyelerden eksik oldugunu kim soyleyebilir. hem kalem kilictan ustunken...

ben seni sevdim mi? sevdim, kime ne
tuttum, ta icime oturttum seni
aldim, oksadim saclarini, optum
ictim yudum yudum guzelligini
ben seni sevdim mi? sevdim elbette
bendeydi ozlemlerin en korkuncu
cildirirdim sen ne kadar uzaksan,
ask degil, hic doymayan bir seydi bu
ben seni sevdim mi? sevdim dogrusu
sevdikce tamamlandim, butunlendim
biri vardi aglayan; gecelerce
biri vardi sana tutkun; o bendim
ben seni sevdim mi? sevdim, en buyuk
en solmayan guller acti icimde
omrumu degerli kilan bir seydin
sen benim bozbulanik gencligimde
ben seni sevdim mi? sevdim, oyle ya
bir cizgiye vardim seninle beraber
ve bir gun orada yitirdim seni
ben seni sevdim mi? sevdim, ya sen beni?

(bkz: umit yasar oguzcan)

dinle sevdigim bu ayrilik saatidir
dunya var olali beri cirkin ve soguk
ergec icecegimiz bir ilac gibi
tadi dudaklarimizda acimsi, buruk
bu saatte gozyaslari, yeminler
bos bir tesellidir inandigimiz
perde kapaniyor, filim bitiyor iste
o hic bitmeyecek sandigimiz
goruyorsun konusacak bir seyimiz kalmadi
sadece bakislarimizda huzun
iste ayrilik bu; hic beklemedigimiz
o ikiz kardesi olumun
anliyorum bir daha gorusemeyecegiz
bu son bulusmamizdir seninle
yeni bir hayata basliyacaksin artik
onunla, o yeni sevgilinle.
anliyorum artik o opecek ellerini
kulagina aski o fisildayacak
icinde bir pismanliktan baska
benden eser kalmayacak.
sigarani sondur, kalkabiliriz
on adim sonra yollarimiz ayrilmali
sakin aglama ve bir sey soyleme bana
insan ayrilirken bile buyuk olmali

(bkz: umit yasar oguzcan)

imkansiz olan seyler vardir bilirsin
yaslanmamak gibi, olmemek gibi
ve seni sevmemek cigan gozlum
mumkun degil ki
cikarip atamam icimden
neyleyim yer etmisin bir kere
ne zaman elime bir kagit alsam
siner guzelligin kelimelere
yumsam gozlerimi seni seyrederim
devamli bir musiki kulaklarimda sesin
mevsimler seninle baslar, seninle biter
yil oniki ay benimlesin
ne zaman bir gemi gorsem limanda
alip basimi seninle gitmek isterim
umurumda degil bu oyunlar, bu duzenler
anlasana; seni ariyor ellerim
imkansiz dusunmemek gecelerce seni
ve sevmemek omur boyunca, bir gun degil
*baska caremiz yok, beni unut* demistin
mumkun degil cigan gozlum, mumkun degil.

(bkz: umit yasar oguzcan)

bir zamanlar sen vardin ya ben boyle yok degildim
dusunurdum neyi mi? hep seni odalarda
kimdi bana benziyen baktigim aynalarda
senden baskasi miydi o sessiz bekledigim
bir zamanlar sen vardin ya ben boyle degildim
kim bilir aglamayi olup kendi kabrinde
sensizligi bu turlu benim kadar kim bilir
aksam karanliginda herkes gider o gelir
en sevdigim cicekler curumus ellerinde
kim bilir aglamayi olup kendi kabrinde
ya sensizlik olmekse her gun bir baska turlu
ya bir sey olmamaksa sen olmak o yerlerde
yasamak nerde hani yasamak gucu nerde
bilinmez sensiz kalan yasiyor mu olu mu
ya sensizlik olmekse her gun bir baska turlu.

(bkz: umit yasar oguzcan)

ben orada oldum en cok orada bilmezsin
orada zaman burusmus bir eski resimdi
orada sen yoktun, gozlerin belli belirsiz
koptum oradan, bir kirik heykelim simdi

bir kolum derin denizlerde tek basina
ayaklarim collerde kum tepelerinde gomulu
alip goturur saclarimi bir soguk ruzgar
ben orada oldum, en cok orada bir baska turlu

hic bende degilsin, burada yoksun ki
orada var misin, ya da ben yok muyum
tek degiliz seninle, butun olmadik hic
simdi nerdeyiz nasiliz bilmiyorum

orada aksamlar daha cok serin
ben bu kadar degilim, bu kadar yikik
sarhosum, kederliyim, yoksulum, sensizim
orasi sisler icinde orasi karanlik.

bensiz oldugun yerde degil mi en guzelsin
bensiz oldugun yerde soyle sarkilarini askin
bir mermeri al, yont, sekil ver ona benden
bir gunah islercesine sessiz ve dalgin

en iyisi sen burada kal, hep burada
ellerinle kal, dudaklarinla, gozlerinle
tut ki butun renkler senin mavi kirmizi
burada her sey sen nasil istersen oyle

bir buyuk ayna duvarlar cok buyuk
orayi dusunme hic burada soyun
utandir duvarlari pencereleri, kapilari
iki yalniziz simdi anliyor musun

var sandigin sen sen degilsin bir baskasi
benim anlasana benim o yok dedigin
sabahlari bir serin havayim icine dolan
benim aksamlari pencerende bekledigin

hic bir sey bilmiyorum, sen anliyorsun
senin bilmediklerini anladigim gibi
guzel, parmaklarinin degdigi bir sey
sensizlikler icinde seninle olmak iyi

orada bulutlar yagiyor paramparca
orada aglayan daglardir goge en yakin
orada sen yoksun, orada bir sey yok
orada kan ve olum, orada yangin

(bkz: umit yasar oguzcan)

ne kotu bir dunya bu; sevgisiz, acimasiz
yasarken dolu dizgin, oluvermek apansiz

sen, en guzel yerinde olsan bile yasamin
alirlar, gotururler bir yerlere zamansiz

butun o sevdiklerin, dostlarin, yakinlarin
koyup giderler seni orada yapayalniz

calkalanir gidersin kapkara bir boslukta
ne sevinc, ne de keder; artik her sey anlamsiz

hakkin yok usumeye, aglamaya, gulmeye
unutma! olusun sen, bos bir kalipsin cansiz

her sey geride kaldi, ne sandin yalan dunya
gordugun gibi iste; bir olum var yalansiz.

(bkz: umit yasar oguzcan)

gece gune kavusurken takiliverdi birden aklima. sonra "acaba yapilabilir mi?" sorusu kurcaladi beynimi, neden olmasin ki geldi ardindan. dusununce sozlugun felsefesiyle de paralel oldugunu farkettim: bir seyi cok istiyorsaniz yapabilecekleriniz sizi sasirtir.
hayatta yasadigim onca saskinliktan sonra ve yasayacaklarimi da katarsam hesaba, sanirim iclerinde bana en mutluluk vereceklerden birisi bu olacak.
usudum... olay bundan ibaret, sonra disarda kac cocugun usudugunu dusundum. once gozlerinden basliyorlardi donmaya, sonra yavas yavas buz kesiyordu yurekleri.
ozledim... biraz da bu var, sonra kimlerin kimi nasil ozledigini merak ettim. kimi yarinden ayri dusmustu, kimi yarinindan. bu ozlemin neresinde durdugumu sorgulamak ve bunu paylasmak istedim.
dunya sadece bizim etrafimizda donmuyor arkadaslarim, farkindayiz degil mi? istegim birileri sesimizi duymayacak olsa da, duyabilme ihtimallerine umid baglayip gudulenlerden olmadigimizi, yasama karsi bir durusumuzun oldugunu, mucadeleyi kelime anlaminin otesine tasiyabilecegimizi ve geride bir iz birakabilecegimizi gostermek. acidan, cocuklardan, savastan dem vurmak biraz, ama bunun yaninda cozum olmaya calismak dilegim. duymayacaklarini bile bile bir parca haykirmak istiyorum onlara, sesime katilacak sesler varsa aranizda bana ulasirsaniz sevinirim. yoksa da bu istek gecenin gune kavustugu bir zaman karmasasinda bogulur gider, diger cigliklar gibi.
bir fanzin nasil cikartilir, nasil basilip dagitilir hicbir fikrim yok. ama umarim bir seyi cok istedigimiz zaman sasirabiliyoruzdur gercekten.

meraklisina simdiden not: bunun eksi sozluk’un cikardigi eksi dergisiyle hicbir alakasi yoktur, ahan da bizden ozenmisler denilmesin. iddia sinirlari belli bir fanzindir kendisi. hatta aynen soyledir:
(bkz: fanzin)

magazin basininda mini etek giyen hanimefendilerin arabaya binerken ya da otururken donlarin gozukmesi olayidir.

futbolda, atak yapan takim oyuncularindan birinin, topu rakip takimin kalesine dogru gonderdigi zaman, top kendi ayagindan ciktigi anda, top ile, rakip kaleye dogru sahanin bitis cizgisi arasinda en az iki defans yapan takim oyuncusu (kaleci dahil) olmamasi ve bir atak yapan takim oyuncusu olmasi durumu...

- pas alan, atak yapan takim oyuncusu, kendi yarisahasinda ise, ofsayt olmaz
- pasif ofsayt ancak atak yapan takim icin gecerlidir, defans yapan takimdan biri yerde yatsa ya da kale cizgisinin arkasinda (disarda) olsa bile ofsayt bozulur.
- atak yapan takimin, pas alan oyuncusu, pas veren oyuncu topa vurdugu anda, topun arkasinda ise, top ile saha bitis cizgisi arasinda ise ofsayt yoktur.
- pas atak yaparken, geriye dogru verildiginde ofsayt olmaz.
- atak yapan takim oyuncusunun topla oynama ihtimali yoksa veya topa yonelmemisse ofsayt olmaz, fakat topla oynamasa bile, defans oyuncusunu rahatsiz ediyor ya da onun oyununu etkiliyorsa ofsayt olur.

futbolu bilip bilmediginizi belirleyen kural.

sibel kekilli’nin konulu iki filminden biri.

kacirmamak icin okuldan gelir gelmez televizyon basina gectigim cizgifilm.