kadir

görünen parlaklık:

yıldızlarla iligili kadir sistemini ilk olarak ms 2. yüzyılda batlamyus ortaya atmıştır. en parlak yıldızları 1. dereceden saymış ve çıplak gözle görme sınırı olan 6. dereceye kadar bir sınıflama yapmıştır. bu sınıflamaya göre, 1. dereceden bir yıldız, 2. dereceden bir yıldızdan 2,5 kat, 6. dereceden bir yıldızdan ise 100 kat daha parlaktır.

ancak, sonraki dönemlerde, kimi yıldızların 1. dereceden daha parlak olduğu belirlenmiştir. bunun kadir sisteminde yol açtığı sorunu gidermek için, sıfır ve eksi kadirler ortaya atılmıştır. örneğin gökyüzündeki en parlak yıldız olan sirius -1,5 kadirdendir.

kadir sistemi güneş’in ve gezegenlerin parlaklıklarını belirtmek için de kullanılır. buna göre güneş -26,8 kadirdendir. ay’ın dolunay durumundaki kadri ise -12,5’tir. venüs en parlak olduğu zaman -4,4; mars ve jüpiter ise -2,8 kadirdendir. neptün 8,2 ve pluto 13,7 kadirle çıplak gözle görülemeyecek kadar sönüktürler. uranüs ise 5,6 kadriyle çıplak gözle görme sınırı olan 6. dereceye çok yakın olduğundan zor görülebilirdir.