abanmak yok

çocuklukta yapılan mahalle maçlarında kalecilerin haykırdığı cümledir. ama bu zerzeniş pek fayda etmez. o topa eninde sonunda abanılır ve o top o suratta patlar.
mahalle maçlarında kalecinin yemesi muhtemel gollerden çok öncelikle çüküne sonra diğer uzuvlarına önem vermesi sonucu ortaya çıkan söylem
(bkz:el var yok) tarzı çocuk futbolu jargonu nüvesi.
kaleci ya en küçük çocuktur ya da en şişman çocuk. ne en küçük oldum çocuk futbolunda ne abanan de en şişman. ama bilirim o ruh halini. çirkindir, çirkeftir abanan.
şişmanlık kar etmez.
eve muz alındığında annemin kardeşimle bana söylediği cümle. idareli yiyin sıpalar bir kerede aynı gün bitmesin diye de iyice ezmişligi var. evet biz fakiriz.
ben de oğluma söylüyorum özellikle içecek konusunda "şu an bitmek zorunda değil" diye. sanki evi tasfiye ediyoruz. gösterge buysa evet ben de fakirim. ama bir öğünde 1,5 lt soğuk içecek tüketilir mi yaa?